(فلواقع دل خودمان بیشتر آب شد!!!)

بسم الله الرحمن الرحیم

اقرا باسم ربک الذی خلق*

خلق الانسان من علق**

اقرا و ربک الاکرم***

بخوان به نام پاک پروردگارت که خالق عالم است:

و انسان را از خون بسته افرید:

و پروردگارت بهترین کریمان است:::

...و قسم به لحظه های سخت و آنگاه که خدازندگی را هدیه کرد

و آنگاه که اندیشیدهرچه بدست آورده لطف خداو تلاش خود بوده

و هرچه از دست داده کفاره گناهان و یا برای آزمایشش بوده

وآنگاه که پس از هر نافرمانی توبه می کند و از درگاه پروردگارش ناامید نمیگردد

 در حالی که خدا بر بندگانش بخشنده رئوف است

و آنگاه که بندگان خدا مواخذه اش میکنند به گناه کرده و کار ناکرده

و آنگاه که دعا می کند خدایا آبرویم را خفظ فرما

و آنگاه که تلاش میکند تا لایق شود

سعی میکندو نمی یابد،سعی میکندو نمی یابد و سعی میکندو می یابد

 می یابد وبه کار میگیرد به کار میگیردو میشود امتداد خوبی ها ان شاء الله

وخدا را بهترین جانشین همه نداشتن هایش میداند و انگاه که مرگش فرا میرسد

 و...

و تو چه میدانی تولد و مرگ چیست؟؟؟

 

_و آنگاه که سایه شب بارانی آهنگ پاکی را مینوازد کودکی متولد شد،13آذرتولدم مبارک بود؟!

_شماو کبوترها باید برین/دور حرم پر بزنین/اما به آقامون امام رضا/دیگه دنبالم نگردین

آخه من... من کبوتر بقیعم /با تو خیلی فرق دارم/ سرمو به جای گنبد/ روی خاک ها میذارم.

 

(خیلی وقته اول نوشته هام به نام خدا رو نذاشتم اما به تماشا سوگند و به آغاز کلام که یادم نرفته)

 

یادمه می خواستی قبل مدرسه رفتن نقاشی رو یادم بدی

وقتی جعبه کوچیک مداد رنگی شیش تای رو نشونم دادی کلی حالم گرفته شد...

آخه برای تشویقم هم که شده یه 12 تاییشو می خریدی خوب؟

چند روز گذشت رنگ های اصلی، رنگ آمیزی باهاشونو خودت یادم دادی.

وقتی ازم پرسیدی_عزیزم چه رنگی رو دوست داری؟

_سبز مامان سبز خیلی قشنگه باش میتونم درختها رو رنگ کنم

برای گل های قرمز برگای سبز بذارم _آره عزیزم،سبز خیلی قشنگه

خدای من فرداش: مامان جونم برام یه مدادرنگی 48 تایی گرفته بودی یادمه!

مامان جونم تو با این کارت بهم یاد دادی

*باید اول بهترین راهمو انتخاب کنم

و بعد باید تو مسیر خودم بهترین هاشو برم.....(ممنون مادر خوبم)

 

پ.ن:چیز مزخرفی است با اضافات خودم راحت ترم پس

اضافات1: یک رشته از مغزم را میگیرم میروم با جریان عصبی اش اما همیشه مقصد: کارخانه گچسازی

2-گاهی به این می اندیشم اگر من اشرف مخلوقاتم پس چرادر برابر یک ویرووس کم میاورم؟

 

 

جنگ شدت گرفته بود منم که تک پسر 25 ساله یه خانواده مذهبی مشهدی بودم

 البته خونم که رنگینتر نبودرفتم برای جبهه چون آموزش دیده بودم یکسره اعزام شدم اهواز

اون زمان عضو گروهی شدم که بعد بمباران به اون مناطق میرفتیم و مجروحها رو به بیمارستان میرسوندیم

همونجا با مجتبی آشنا شدم مجتبی و همسرش(خانم.م) دکتر های عالی بودند که اونام اومدند

 برای خدمت مجتبی برام مثل یه برادر بود...یه روز تو خرمشهر بمباران شدیدی شده بود بعد یه ساعت

 بین جمعیت گریه های یه دختر 5ساله که با فاصله از جسد پدرو مادرش بلند بلند گریه میکرد توجهم رو جلب کرد

رفتن جلو و عروسکش رو از رو زمین برداشتم سرش رو بالا گرفت

 با چشمای آبیش بهم خیره شد انگار همدیگرو از قبل می شناختیم

عروسکش رو دستش دادم بغلش کردم آرمتر شده بود لا اقل بی صدا گریه میکرد

کلی براش حرف زدم از خدا و جنگ گفتم نمیدونم چیزی هم فهمید یا نه اما دیگه گریه نکرد ...

یکی از بچه ها گفت ببرش پیش خواهر ها تا با خودشون ببرنش اردوگاه ولی اون خودشو محکم بهم چسبوند

 تو یه لحظه قلبم گرفت نمی تونستم این کارو کنم...

بعد رسوندن مجروحها از مجتبی خواهش کردم تا از فرمانده اجازه بگیره

تا بردن بازمانده ها پیشم بمونه و بعد کلی اصرار قبول کردند وقتی تو قرار گاه بیکارم پیشم باشه ...

اسمش فاطمه بود این اولین کلمه ای بود که بعد چند ساعت گفت خیلی خسته بود

و زود تو بغلم خوابش بردقرار شد برای خواب تو چادر مجتبی و همسرش بخوابه چون تااردوگاه 1ساعت راه بود ...

صبح زود رفتم از مجتبی تحویلش گرفتم و با هم پیش بچه های گروه صبحانه خوردیم

دیگه مهر نقض قوانین بهم خورده بود و بچه ها هم منو از مطلک های بیمزه شون بی نصیب نذاشتند...

خدارو شکر اون روز به من ماموریت نخورد و کلی با آبجی فاطمه بازی کردم اونم داداشی صدام میکرد

بعد رفتم و از انبار یه لباس تقریبا اندازش پیدا کردم و قرار شد

خانوم.م شب که سرش خلوت شد فاطمه رو حمام کنه... تازه فهمدم خوشگل تر از قبل شده

 و خانم .م هم موهای فاطمه روخرگوشی بسته بود منم چفیمو انداختم دور گردنش .

شب کلی برامون شعر خوندو گفت که مادرش یادش داده و مادرش می خواسته براش

 یه داداش کوچولو بیاره بچه ها کلی باهاش سرگرم شده بودند وخیلی هم با هوش بود

 شعر هایی که بچه ها براش می خوندندرو زود یاد میگرفت.

 وقتی بهم ماموریت می خورد می ذاشتمش پیش یکی از خواهرها که کارهای دفتری میکرد

اونم تا من برگردم دختر خوبی بودو اذیت نمیکرد...یه هفته ای گذشت و بهم خبر دادند فردا ...

بازمانده ها رو می برند تهران و فاطمه هم باید همراهشون بره زود رفتم پیش مجتبی

خدا روشکر تنها بود و منم راحت تمام حرفامو زدم

_مجتبی تو که میدونی تو این یه هفته چقدر...

_ اصلا فکرشم نکن رضا ...درست پدرو مادر نداره اگر فردا بیان بگن اقوامشن چی؟

_من تا میتونستم پرسوجو کردم تو اون منطقه کسی از اقوامش نبودند.

_رضا اینجا جبهست اگر هم چند روزی پیشت بوده با کلی اصرار و تمنا بوده.

_خوب میدونم...درسته نمی تونم برادرش باشم اما...

_اما ...چی ؟؟؟ رضا نکنه...رضا!

_خوب می تونم که به فرزندی قبولش کنم؟...

_با یه لبخند بی معنی:رضا تو فردات معلوم نیست...اونوقت بچه هم میخوای؟...

به فرض اینکه  ان شاءالله جنگ تموم شه و سالم بری خونه می دونی چقدر کار اداری داره؟

پدر مادرت چی می گن؟پس فردا می خوای زن بگیری...خرجشو چی کار می کنی؟

_خوب مامانو باباموراضی می کنم...خوب میرم کار میکنم مثل همه...اگرم خواستم زن بگیرم به این شرط می گیرم...

_آخه پسر تو چرا فکر نمی کنی ...گفتم اگر پات برسه مشهد...بذار با گروه بره بعد جنگ

 ان شاءالله تو هم میری مشهد و با خانوادت حرف می رنی ...کار پیدا میکنی؟ زن میگیری؟بعد....!

حرفای مجتبی مثل جاده اهواز_تهران منو از فاطمه جدا می کرد راست و درست هم می گفت

تصمیمم رو گرفتم و به خدا توکل کردم...

فردا خیلی زود اومد ساعت 5 بود که دوباره بمباران شد و باید می رفتم اما

اتوبوس بازمانده ها 6 حرکت میکرد باید با فاطمه خداحافظی میکردم

از مجتبی اجازه گرفتم و به چادرش رفتم ...

چقدر آروم خوابیده بود پتو رو روش جابه جا کردم و انگشترم که اسم امام علی روش حک شده بود

تو دستای کوچیکش گذاشتم و بوسیدمش اشک تو چشام حمع شده بود  امابه آینده امیدوار بودم

از چادر بیرون اومدم خانم.م رو دیدم بهش گفتم:نذاریدفاطمه گریه کنه بهش بگید من زود میرم پیشش!

آه...چقدر زود گذشت...

یک سالی مونده بود تاجنگ تموم شه که به شدت مجروح شدم و برگشتم مشهد

بعد مدتی ماجرا رو به پدر ومادرم گفتم بالاخره قبول کردند...

رفتم تهران ...آدرس جایی رو که فرستاده بودنشون گرفتم وحرکت کردم دل تو دلم نبود یه پرورشگاه بود

  همش فکر کردم اگر منو ببینه میشناسه یا نه....وقتی گفتن کسی به نام فاطمه ندارندباورم نشد

عکس تمام دختر های پرورشگاهو نشونم دادند و دوباره اومدم تهران اونها هم گفتند

تمام بچه های باز مانده اون سال رو فرستادن همون پرورشگاه...دنیا دور سرم می چرخید باورم نشد

اما چی کار میتونستم بکنم...حالا وقتی با خودم فکر می کنم میگم حتمافراموشم نکرده

و هر وقت یادم میافته انگشتری رو که بهش دادم نگاه می کنه.تا حالا حتمابرای خودش

خانم دکتری مهندسی شده... ازوداج کرده و خوشبخت شده .

آخ... اگر دستام به این عصاها بند نبود همون سالها پیداش کرده بودم...

پی نوشت:...سلام ای دستان بی رمق مرد پیر جنگ...